De meesjes zijn terug

We ruimen de laatste dingen op alvorens we vertrekken met de camper. Ik kijk nog naar onze heerlijke tuin met uitzicht op de diverse tinten groen en rood van de bomen van de buren waarvan de tuin achter onze tuin doorloopt. Wat een goddelijke plek hebben we toch zo vlakbij het centrum van de stad. Maar nu vakantie, ik ben benieuwd wat er op ons pad komt.

Op de eerste camping vlakbij Stuttgart mag je overal kampvuur maken, wauw. Al snel zitten we met een groep medekampeerders iedere avond rond het vuur met marshmallows, worst en stokbrood (brooddeeg op een stok dat je in het kampvuur afbakt). Op een tweede camping in Zuid-Duitsland sluiten onze kinderen binnen een kwartier na aankomst vriendschap met een jongen die nog geen 15km van ons vandaan blijkt te wonen. Het is een gouden match. Van ’s morgens tot ’s avonds spelen ze met zijn drieën en ook tussen ons als ouders klikt het. In Italië komen we op een camping met een bijna privé strandje bij een meer en daarna op een camping met verwarmd zwembad met super uitzicht, een restaurant met overheerlijke pizza’s en een echt doolhof met bruggetjes en uitkijkpunt waar we het richtingsgevoel helemaal kwijtraken. Hierna kunnen onze kinderen in Oostenrijk op een camping wandklimmen en paardrijden en op de laatste camping in Duitsland is een meer met glijbaan en speelkussen op het water. Zo’n diversiteit aan ervaringen hadden we in jaren niet gehad. Geweldig wat een heerlijke vakantie.

Op de dag dat we naar huis rijden worden we gebeld door de politie. Er is ingebroken in onze auto en omdat ze ons niet konden bereiken, is de auto afgesleept. Beetje domper maar we hebben de auto nog. Laten we eerst maar even uitpakken. Als ik de tuin inloop, valt mijn mond open. Het weelderige begroeide groene en rode uitzicht heeft plaatsgemaakt voor uitzicht op de loodsen van de achterliggende bedrijventerreinen. De buren hebben alles weggehaald: alle bomen, struiken, bloemen, planten, het tuinhuisje … één kale vlakte blijft over. Ontsteld kijk ik om me heen, wat een ravage, wat een stilte … Weg is het geluid van de ruisende bomen, weg zijn de eekhoorntjes, het duivenkoppel en ook de merels en meesjes, die altijd rond onze sering vliegen, zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Ik heb even nodig om dit te laten bezinken, voel me verdrietig. Ik voel ook enige kwaadheid naar de buren alhoewel ik weet dat het geen zin heeft. Het is hun tuin, daar mogen ze mee doen wat ze willen. Niet wegrationaliseren maar toelaten zeg ik tegen mijzelf. Je genoot van het uitzicht, van deze natuur om je heen en van de dieren die erbij kwamen. Natuurlijk vind je een oplossing maar je verdrietig en kwaad voelen hierover is oké… Het mag er zijn.

Nu, een week later, gaat het weer. Ik vind het nog steeds jammer maar we hebben plannen voor onze tuin om het uitzicht te verbeteren. De eerste stappen zijn zelfs al gezet. Ondertussen is de auto ook weer terug en hebben we gezellig ijs gegeten met het vakantievriendje en zijn ouders. En terwijl ik deze blog aan het schrijven ben, zie en hoor ik in onze tuin alweer de meesjes en merels. Oh heerlijk, de meesjes zijn terug! Zie je wel, het komt altijd weer goed.

“If you want the rainbow, you’ve got to put up with the rain.” (Dolly Parton)

Ps. De afgelopen maanden hebben enkele mensen om me heen dierbaren verloren aan kanker en deze week hoor ik alweer twee keer dat mensen om mij heen geconfronteerd worden met de diagnose kanker bij dierbaren. In dat licht is natuurlijk alles betrekkelijk, al helemaal het uitzicht van een tuin. Alleen besef ik steeds meer dat het goed is om emoties die zaken bij je oproepen, al lijkt het nog zo triviaal, gewoon toe te laten. Het is er namelijk wel. Heel wat jaren heb ik emoties weggestopt omdat er altijd wel ergere dingen waren waardoor ik het idee had dat ik vooral niet moest zeuren. Maar zoals geluk in kleine en grote dingen zit, is dat bij verdriet ook en juist door het toe te laten, hou je het in proportie en wordt het niet groter. Alles mag er zijn dus, hoe klein of groot het ook is.

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *