Die moeders toch

Míjn moeder … mijn moeder is gewoon niet empatisch, star en accepteert nooit hoe ik ben’, zegt mijn vriendin. Hoe bedoel je dit, vraag ik. ‘Och van jongs af aan al heeft ze nooit de keuzes geaccepteerd die ik maakte, was er altijd commentaar en liet ze geen moment achterwege om te laten weten wat zij ervan vindt. Ik ben gewoon niet de dochter die zij gewenst had.’

Wat me opvalt is dat mijn vriendin over het algemeen heel genuanceerd naar de zaken kan kijken. Meestal beziet ze meerdere kanten van de zaak, iets is zelden zwart of wit en bijna iedereen kan wel een potje bij haar breken. Ze ziet het goede in de mens en draagt iedereen een warm hart toe, ook als deze mensen zich niet gedragen zoals zij dat zou doen. Daarom ben ik nieuwsgierig naar deze harde woorden over haar moeder. Is het haar moeder die haar niet accepteert is of is het mijn vriendin die haar moeder niet accepteert?

Als je dan zo zeker weet dat je moeder niet verandert. Waarom accepteer je dat dan niet? Raak je niet net gefrustreerd omdat jij zelf graag wenst dat je moeder anders is dan dat ze is? Wat zou er gebeuren als jouw moeder zou mogen zijn wie ze was? Als je haar volledig zou accepteren zoals ze is? Als jij je niet liet leiden door haar gedrag maar jouw houding naar haar zou aanpassen? Of is ze zo gemeen of gewelddadig dat je duidelijk een grens moet trekken? ‘Nee, gemeen of gewelddadig is ze niet. Maar ik vind haar ook niet altijd aardig naar mij. Als zij zich anders zou opstellen naar mij, dan zou ik me ook anders kunnen opstellen naar haar.’ Dan maak je, als ik het goed begrijp, jouw gedrag afhankelijk van hoe anderen op jou reageren? Dus als anderen niet aardig zijn naar jou, dan ben jij dat ook niet naar hen? ‘Nee, zo zit dat niet … maar bij mijn moeder is dat anders’.

Hoezo is dat anders? ‘Ja kom zeg, zij heeft me gewoon nooit geaccepteerd zoals ik ben, altijd commentaar, altijd kritiek. Ik heb er gewoon genoeg van. En dan zou ik nu aardig moeten zijn naar haar, haar moeten accepteren? Ik heb het geprobeerd hoor maar het verandert niks’. Heb je het dan geprobeerd omdat je echt aardiger wilde zijn, omdat je echt probeerde haar te accepteren zoals ze was of wilde je aardiger zijn zodat jouw moeder zich dan anders zou gaan gedragen? Dat klinkt namelijk niet naar echt aardig zijn of acceptatie, dat klinkt naar manipulatie … hetgeen niet uitpakte zoals je gewenst had?

Mijn vriendin wordt even stil. ‘Hm … daar zit wat in … echt accepteren heb ik volgens mij nog nooit geprobeerd. Ik zou het zo fijn vinden als ze …’ Ja, dat zou zeker fijn zijn, maar de werkelijkheid is blijkbaar anders en aardig zijn, zit voor je moeder misschien in andere uitingen dan waar jij ze ziet? Meestal gaat de wereld er anders uitzien als je zelf een andere bril opzet, niet als je wilt dat de wereld om je heen verandert…

Die moeders toch. Ze zitten vlak onder onze huid, raken ons door een enkele zucht, houding of woord waardoor onze haren overeind gaan staan of liefde gevoeld wordt. We kunnen vaak niet met of zonder ze en verwachten heel veel van ze, misschien wel te veel… Herinnert me aan een liedje van Michael Jackson:

‘and no message could have
been any clearer
If you wanna make the world
a better place
take a look at yourself
and then
make a change’

You may also like...

2 Responses

  1. JoopHofman schreef:

    Mooi artikel Mirtel.

    Wat kan makkelijk moeilijk zijn, en andersom natuurlijk ….!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *