Juli 2012: Onzichtbare verbinding

Begin juni heb ik de laatste hand gelegd aan de conceptversie van mijn boek: Noten gekraakt – leven als een zondagskind.

Het duurde wel even voordat ik de eerste regels aan het papier toevertrouwde. Ik zag mijzelf niet als schrijfster. Ondanks dat ik best goed kan dansen met mijn lijf, missen mijn zinnen vaak ritme, de gewenste cadans. Daarnaast heb ik moeite met de juiste voorzetsels, wel/ geen alinea’s en ontbreekt het me aan mooie woorden. Toch voelde ik een onweerstaanbare drang om door te zetten en het gewoon te doen. Het was niet belangrijk of het verhaal op een mooie en goede manier op papier kwam, als het maar op papier kwam.

Het wonderlijke was dat zodra ik mijzelf toestond om te schrijven, mijn vingers als vanzelf over het toetsenbord gleden. Met momenten leek ik wel in trance. Dan las ik met verbazing de stukken die ik geschreven had, terwijl het toch echt over mijn eigen leven ging. Tegelijkertijd werd ik bevestigd in mijn onzekerheid. Zoals te verwachten, struikelde ik bij het teruglezen over mijn eigen zinnen, grote lappen tekst en woordherhalingen. “Geen mens die dit wil lezen”, schoot er dan door mijn hoofd. Maar ik bleef geloven in mijn verhaal.

Dus ging ik een klein jaar later naar De Berghut voor het vastleggen van de laatste regels. Daar vertelde Bas van de Haterd over zijn eerdere boeken. Hoe de uitgever bijna geen zin heel had gelaten van zijn conceptversie. “Ik heb een goed verhaal maar eenmaal op papier moet het nog leesbaar gemaakt worden”. Ik weet niet of hij dit letterlijk zei maar zo kwam het bij mij wel binnen. Deze simpele woorden betekende de wereld voor mij op dat moment! Mijn boek hoefde nog niet mooi geschreven te zijn, dat komt wel!

Een post op twitter en facebook zorgde dat een onzichtbare verbinding met de meest mooie mensen zichtbaar werd. Het onderwerp van mijn boek bleek mensen te raken! En enkelen waren zelfs bereid in hun eigen vrije spaarzame tijd mijn concept te lezen en te voorzien van kritische noten.

De eerste reacties druppelen nu binnen en ik geniet met volle teugen van de rode strepen, vragen, reacties en opmerkingen. Al deze hulp om mijn verhaal op een goede manier de wereld in te krijgen. Wat is het leven toch mooi!
Maar nog mooier: blijkbaar is er niet veel voor nodig om verbinding te voelen met de ander. We hoeven alleen maar achter onze “voordeur” uit te komen. Dan lezen we niet alleen, maar horen, zien, proeven, voelen en ervaren we ook dat bijzondere van samen één te zijn.

Heb jij wel eens de magie van onzichtbare verbindingen gevoeld?

You may also like...

1 Response

  1. 7 januari 2013

    […] gelezen. Hoe eendagmet ontstond na de bijzondere terugreis met een vreemde uit Oostenrijk en ik onzichtbare verbindingen ervoer tijdens mijn tweede reis naar Oostenrijk, toen ik het eerste concept van mijn boek de wereld […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *