Is dit wat we willen?

Laatst postte ik een bericht op de social media met de link naar een artikel waarin vermeld stond dat kinderen van 3 jaar in Belgisch Limburg vanaf het nieuwe schooljaar terecht kunnen in een internaat, dag en nacht. Als moeder voelde ik dit in mijn buik. Stel je voor, mijn kinderen naar een internaat, ik moest er niet aan denken, al helemaal niet toen ze nog zo klein waren.

En dus schreef ik: ‘Is dit dan waar we naar toe willen? Betaalbare opvang… zodat ouders kunnen werken, kinderen van 3 jaar naar een internaat.. ik geloof echt niet dat een kind daar beter van wordt, dat een maatschappij daar beter van wordt, hoeveel misbruik was er vroeger niet in de semenarie …. Dan wens ik dit kereltje van drie toch liever een peuterspeelzaal en een warm thuis.’ Op het bericht kreeg ik meteen bijval van anderen die er net zo over dachten.

Een week later zit ik aan tafel met vier vriendinnen en breng ik het onderwerp ter sprake. Als ik wederom mijn ontzetting laat horen, krijg ik enerzijds bijval maar ook weer niet. ‘Wie zegt dat iemand anders die opvoedrol niet veel beter kan vervullen? Het gaat er vooral om dat het kind iemand heeft waar het zich aan kan hechten, dat hoeft toch niet de ouder te zijn?’ Ja natuurlijk, dat kan… ‘En wat dan met de schipperskinderen, daar is dat toch al normaal? Zijn die kinderen dan ook allemaal gedoemd om te mislukken?’ Nee natuurlijk niet … ‘In België is het heel normaal dat kinderen van twee jaar al naar school gaan en lange dagen maken. Opvang wordt behoorlijk gesubsidieerd waardoor het betaalbaar is terwijl je kinderen goed worden opgevangen. Dat werkt daar al jaren zo.’ Ja, zeker, dat weet ik … ‘

Ik zal het gesprek niet herhalen. De meningen vlogen in ieder geval over de tafel. Over sommige dingen knikten we met zijn vijven instemmend en over andere dingen verschilden we van mening. Naarmate het gesprek vorderde, wist ik niet meer wat goed of niet goed was, er zaten zoveel kanten aan de zaak, het was niet zo zwart, wit. Er zat overal een kern van waarheid in, zoals altijd eigenlijk als je iets van meerdere kanten belicht. Toch kroop er vanuit mijn buik iets naar boven dat ik niet kon ontkennen.

Ik weet niet of het wel of niet goed is voor deze kinderen. Me verlaten op onderzoeken heeft ook weinig zin. Want komt er dit jaar uit dat het niet goed is, dan is er volgend jaar een onderzoek dat uitwijst dat het net heel goed is. Het enige dat ik dus kan doen is luisteren naar mijzelf en voelen wat het met mij doet. Mijn buik gaf hierop een duidelijk antwoord: het voelde niet goed. Oftewel, voor mij zou dit de weg niet zijn, mijn kinderen zou ik dit niet wensen.

Terugkijkend zou ik het bericht anders hebben gepost. Want het ging helemaal niet om ‘goed of fout’ en of ‘WE dit niet moeten willen’. Hiermee zette ik mijn norm als dé norm neer en gaf ik een waardeoordeel. Dat zag ik pas op het moment dat anderen het niet met mij eens waren. En zoals eerder beschreven, zoveel mensen zoveel meningen, dat is net wat de wereld mooi maakt. Wat wel steeds duidelijker werd voor mij: ‘Ik wil dit niet’. En dat is oké.

You may also like...

1 Response

  1. corrie schreef:

    Ben 24 jaar geleden veel minder gaan werken en heb er geen seconde spijt van gehad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *