De schoonheid van verdriet

Maandag 30 september: op weg … Verdriet is het ding met veren.
Ik wacht, alleen, in mijn auto, op een vriendin die ik oppik bij het station. We zijn op weg naar een begrafenis van een broer van een zeer dierbare vriendin. Daar steek je oceanen voor over. Dus 200km reizen met de auto zeker.

De avond daarvoor was ik al aangekomen in de hoofdstad.
Een overnachting was gepland in de hoop dat mijn lief mee zou kunnen ondanks zijn rugpijn. Toch ben ik alleen. Mijn lief lukte het helaas niet om de reis te maken. Echt alleen ben ik echter niet, helemaal niet. Een etentje met de familie van mijn vriendin staat op de planning. Een mooie avond volgt. Emotioneel en intens. Zo bijzonder hoe verdriet de mensen altijd weer (dicht)bij elkaar brengt.

Die avond val ik moe in bed. Deel met mijn lief de dag en moe van alle emoties val ik in slaap. En dan ben ik nog maar de vriendin van…. Morgen de begrafenis.

Voorbereid op lege momenten, heb ik wat boeken meegenomen.
Gelukkig. De trein van mijn vriendin is vertraagd. Het duurt nog zeker een half uur. Buiten de auto zie ik het meest sombere weer dat je je kunt voorstellen: alles is grijs en grauw en het regent pijpenstelen, alsof het uren later is dan dat het is. Het is pas 11.00 uur. Nog een hele dag te gaan.

Over het boek dat ik heb meegenomen, heb ik niet specifiek nagedacht, het lag op de leesstapel dus griste ik het snel mee. Het verhaal gaat over… verlies en rouw. Een kraai speelt de hoofdrol. De kraai blijft bij het gezin totdat zij hem niet meer nodig hebben.

Kraai
Terwijl ik lees, loopt de hele tijd een echte kraai voor mijn auto, te zoeken naar eten en de schamele vondst hard verdedigend. Alsof hij weet wat ik lees. En terwijl dit me opvalt, breekt de zon volop door de wolken, recht op mijn gezicht. En prompt is de kraai verdwenen….

De rest van de dag is het mooi weer. Ondanks de verdrietige reden voelt de dag mooi en bijzonder. Het afscheid laat zien dat de broer van mijn vriendin voor velen enorm van betekenis is geweest. Een dag in liefde.

Soms vallen dingen onverwacht samen.
De schoonheid van verdriet. Van het leven.

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *