Beautifully designed, ongekend verbonden

De open ontmoeting in 2012 met een onbekende carpoolster en de andere ondernemers daarna in De Berghut in Oostenrijk vond ik overweldigend. Het was zo bedoeld; daar moesten wij zijn, daar moest ik zijn.

Het voelde als een zeldzaamheid in mijn leven. Ik had hele mooie mensen om me heen. Vrienden en familie die de gebeurtenissen in mijn leven en mijn nukken en eigenaardigheden kenden, die wisten wat ik mooi of lelijk vond, waar ik verdrietig of blij van werd.  En nog steeds heb ik gelukkig deze kern van mensen om me heen. Iets waar ik heel dankbaar voor ben. Maar je zo verbonden voelen met wildvreemden was ik niet gewend. In de jaren daarna bleef ik echter steeds op plekken komen waar  ‘ik moest zijn’ en ontmoette zo vele onbekenden waar ik me ongekend verbonden mee voelde.

Helemaal sinds ik met mijn eigen verhaal ‘de boer’ opging. En dan heb ik het niet over mijn boek. Maar gewoon, sinds ik niet meer bang ben om dat te delen wat er in mijn leven gebeurt, hoe ik denk, voel en ervaar. Zodra ik me open, openen anderen zich naar mij. Het heeft tot vele bijzondere ontmoetingen geleid, zoals de ontmoeting met Erwin, mijn vriend. Een schoenmaker waar mensen niet alleen hun schoenen laten herstellen maar waar ze naar toe gaan om hun verhaal te vertellen. Altijd heeft hij een luisterend oor, zonder oordeel en met een gratis kop koffie. Of afgelopen week in pizzeria Il Castello. Een etentje met een vreemde man. Onder het genot van heerlijke pasta en wijn deelden we openhartig onze verhalen over dromen, strubbelingen, overwegingen en keuzes. Ik hoef je niet te vertellen dat ik overladen met een gevoel van dankbaarheid en geluk naar huis reed.

Eigenlijk zou ik alle mensen die ik ooit ontmoet heb, hier een erepodium kunnen geven. Want iedereen heeft een verhaal. Dat weten ook Chris en Murny, vrienden van mijn geliefde. Chris reist al zijn hele leven de wereld rond. In de maanden dat hij in Nederland is, nodigt hij bekenden en onbekenden uit om op zondag bij hem thuis te komen eten. Zijn vrouw Murny verwent de gasten deze avond met heerlijk Indonesisch eten.  Chris plukt veel van de gasten letterlijk van de straat: de onbekende die naast hem zit op het terras of staat te wachten bij de bushalte, de dakloze op straat, of een vriendin of vriend van een vriend waar hij toevallig ook op bezoek is. Op de vraag waarom ze dit doen, antwoordt Chris: ‘Ik weet hoe het is om je eenzaam te voelen. Tijdens mijn reizen naar het buitenland ben ik altijd dankbaar voor de gastvrijheid van anderen. Zo fijn als ik ergens mag slapen of eten. Het minste dat ik kan doen, is anderen dat geven waar ik zelf maar al te blij mee zou zijn op reis.‘

Maar het gaat verder. Want Chris is geïnteresseerd in het verhaal van zijn gasten, in hun leven, gevoelens, denkwijzen en keuzes en ondertussen vertelt hij geanimeerd en enthousiast over zijn eigen reisverhalen wat voor de nodige hilariteit zorgt. Oftewel iedere avond is een feestje. Chris en Murny hebben het laatst uitgerekend. In al die jaren dat ze dit doen, hebben ze zeker 3000 verschillende gasten in hun huis mogen ontvangen!

Ik zeg het wel vaker. Ieder mens is bijzonder en de moeite waard om te leren kennen. Van jong tot oud, rijk tot arm, geleerd en niet geleerd, het maakt niet uit. Allemaal hebben we onze rugzak, onze ervaringen, onze valkuilen en wijsheden. Chris en Murny beseffen dit niet alleen maar hebben hun leven hierop ingericht. Er gaat geen dag voorbij zonder dat Chris een wildvreemde heeft aangesproken en oprecht interesse heeft getoond in zijn medemens. Hoe mooi is dat?!

Zelf neem ik, ondanks dat ik weet hoe mooi het is, niet altijd de tijd om de ander ‘echt’ te ontmoeten. Natuurlijk, daarvoor zijn de Deel Je Verhaal avonden opgezet waar mensen zoals jij en ik elkaar ontmoeten en hun verhaal delen op het podium. Maar vaak genoeg betrap ik mijzelf op ‘even het verplichte rondje met mijn hond Chica’ waarbij ik dan met het hoofd omlaag en in rasse schreden door het bos banjer. Of nog ‘even dit in de winkel halen’ waarbij ik als ik heel eerlijk ben, soms niet eens weet hoe de caissière eruit zag die mijn boodschappen gescand heeft. Dan ben ik teveel bezig met wat nog gebeuren moet of wat gebeurd is. Ik probeer erop te letten, want er is niet veel nodig om de dag, ook mijn eigen dag, een beetje mooier te maken. Het bijzondere van je medemens zien is daar één van. Dan ben je meteen op de plek waar je ‘moet zijn’, voel je verbondenheid en rijkdom in je leven.

Om het bijzondere te zien van de ander, hoef je niet wildvreemden uit te nodigen om te komen eten, schoenmaker te worden of Deel Je Verhaal avonden te organiseren. Mensen ontmoeten, vraagt niet meer dan de ander die je in alle vluchtigheid of bij langere ontmoetingen tegenkomt, echt te zien. Het schenken van mijn glimlach, een hand op de schouder, een vriendelijk hallo of het tonen van oprechte interesse na de vraag: ‘hoe is het met jou’, brengt jezelf en de ander echt cadeautjes. Want ieder mens is ‘beautiful designed’ en de moeite waard om te ontdekken.

Heb jij al ontdekt hoe mooi je medemens is?

 

Someone like you

Someone like you wasn’t meant to be defined

Or confined or even met eye to eye

Just there to be explored and then all the while adored

Someone like you, someone like you

Someone like you, is so beautifully designed

From the hands, all the way to the mind

Just there to be explored, and then all the while adored

Someone like you, someone like you

Paolo Nutini

 

 

 

You may also like...

1 Response

  1. Jennifer schreef:

    Someone like YOU!!! X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *