200% leed

200% leed
Het is 1992 als de crisisdienst bij mijn ouders thuis komt voor mijn broer.
Hij heeft gedreigd uit het raam te springen en wordt gedwongen opgenomen. Ik ben er niet bij. Wel als hij daarna gesepareerd en vastgebonden aan handen en voeten op een kamertje ligt. In zijn ogen zie ik angst en verwarring, een smeekbede om hem weg te halen.
Jaren vol zorgen, angst en verdriet volgen. Zoals de broer in dit verhaal. Een afwisseling van dreiging, angst, verwardheid, verdriet en agressie, voortkomend uit wanhoop en achterdocht.
Het is 2002 als de politie aan de deur staat bij mijn ouders. Geen suïcidepoging dit keer maar een gelukte suïcide. Ik ben net een week terug van 2 jaar uitval vanwege een burn-out/depressie.

Ik stort niet weer in.
Want inderdaad. Nooit meer kunnen praten met mijn broer.
Maar ook nooit meer de machteloosheid hoeven voelen bij het zien van zijn kwetsbaarheid en teloorgang… niet meer sterk hoeven zijn.
Zoals Bauke schrijft. Je kunt dit niet ‘goed’ doen, alleen minder slecht. En een crisis is 200% leed. Inderdaad.
Alle begrip en steun is dan nodig. Daarom is openheid zo van belang.

 

#openheid #psychische #kwetsbaarheid #suicide

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *