Wat doet dat glas hier?

Rond Sinterklaas vorig jaar ging ik met mijn lief naar “T Clusterke’, een winkeltje waar je stenen kunt krijgen die je ondersteunen. Ik weet niet of het werkt, maar ik vind de stenen altijd magisch mooi om te zien en baat het niet dan schaadt het niet.

Ik vertel de ‘stenenvrouw’ dat ik een redelijk turbulent jaar achter de rug heb waarin ik een relatie van 22 jaar beëindigde, een nieuwe liefde kreeg, te maken had met alleen wonen, co-ouderschap, nieuwe opdrachtgevers etc.  Na de vraag: ‘Welke steen zal me in deze levensfase het beste ondersteunen?’, krijg ik bij elkaar opgeteld zeker 25 stenen in mijn handen gelegd. Uiteindelijk houdt de vrouw een mooie wittige, bijna doorzichtige steen met dunne zwarte streepjes, over. ‘Deze steen heb jij op dit moment nodig. Ze helpt bij het doorbreken van patronen’. ‘Eeuhh, heb ik dat niet al gedaan het afgelopen jaar?’, schiet er door me heen.

Als ik even later een glas uit de vaatwasser in de kast wil zetten, zie ik een vreemd glas in mijn kastje staan. “Wat doet dat glas hier?”. Ik glimlach: ‘Weet mijn lief veel, zo lang zijn we nog niet samen’. Een paar dagen, weken en maanden later gebeurt hetzelfde.  ‘Dat glas moet niet daar!’, denk ik steeds vaker, terwijl ik in één handeling het ‘foute’ glas verplaats en met mijn andere hand er een ander ‘juist’ glas neerzet. Ik kan enige irritatie niet ontkennen. Telkens als mijn nieuwe lief de vaatwasser heeft uitgeruimd, staan er spullen anders in de kasten dan ik gewend ben. ‘Ondertussen zou hij toch …’.

Het is slechts één voorbeeld van de velen die volgen; het wc papier op de plaats van het glas voor de glasbak (‘nee, dat is niet handig’),  de tuintafel opeens vol met kaarsen en potjes (‘dat potje vind ik op dat muurtje toch mooier’), de pan in een andere la (‘neeheee’), de vorken en lepels andersom in de bestekla (‘nee hè, alweer de vork in mijn hand terwijl ik de lepel wilde pakken’), en ga zo maar door. Opeens dringt het tot me door. Het zijn allemaal  momenten waarbij ik vanuit een reflex reageer van ‘hoe het zou moeten zijn’ omdat ‘ík het altijd zo gedaan heb.  Grote zaken had ik doorbroken maar door mijn huidige lief ontdek ik weer hoe patronen tot in de kleinste details van mijn leven aanwezig waren en zijn… (Mijn arme lief!)

In bedrijven zie ik dat ook. Veel sectoren waarin ik werk (o.a. gezondheidszorg/ onderwijs) hebben te maken met noodzakelijke veranderingen zoals hetzelfde moeten doen voor minder geld. De eerste neiging is blijven doen wat men altijd doet, de kosten verlagen. Oftewel snijden in het aantal medewerkers. Het spreekt vanzelf dat sanering op dit gebied, het primaire proces niet ten goede komt. Maar de veranderingen zijn nu dusdanig, zeker in de zorg, dat dezelfde oplossing niet meer genoeg is. Bedrijven moeten naar al hun werkzaamheden en daarbij horende processen kijken. En misschien gelukkig maar.

Zo zat ik laatst bijvoorbeeld bij een opdrachtgever. Er was een nieuwe bureaustoel nodig. De leidinggevende bedacht dat ze deze prima bij een plaatselijke winkel konden kopen. Goedkoop, degelijk en het vereiste keurmerk. Prompt kreeg ze een telefoontje van de afdeling inkoop. Een bureaustoel moest gekocht worden bij de leverancier die het bedrijf daarvoor had bepaald. Naast dit voorbeeld had deze leidinggevende nog meer ideeën waarbij ze ‘op de vingers werd getikt’ omdat dit niet verliep conform de geldende richtlijnen. De leidinggevende reageerde met dat ze het geld maar één keer kan uitgeven. Want om een idee te geven, een bureaustoel bij de vaste leverancier bleek 5x zo duur. Tel alle besparingen bij elkaar op als een creatieve invalshoek mogelijk is. Voor deze leidinggevende de moeite waard om de discussie aan te gaan of ze zich moet houden aan de geldende richtlijnen van het bedrijf of dat ze creatief mag zijn waardoor er meer geld overblijft voor het primaire proces.

Wat ik dan vaker hoor is ‘dat het niet anders gaat’ omdat ‘de systemen dat niet aankunnen’ of ‘we nu eenmaal moeten voldoen aan de richtlijnen van de opdrachtgevers, kwaliteitskeurmerk, aanbestedingseisen etc.’ En natuurlijk, het is wel zo fijn als je voldoet aan de eisen of niet bij alles wat je nodig hebt of doet, opnieuw moet zoeken waar het ligt of moet uitvinden hoe het werkt. Helemaal als je op een goede en fijne manier wil samenwerken of kwaliteit wil leveren. Want patronen die je ontwikkelt (of spontaan ontstaan) geven naast voldoen aan de eisen, ook vaak gemak, tijdsbesparing en duidelijkheid.

Alleen, patronen en systemen zijn bedoeld om de inhoudelijke kwaliteit te ondersteunen en wat betreft richtlijnen is mijn ervaring dat we vaak veel meer doen dan nodig is. De kunst is om je niet te laten ketenen door deze patronen, systemen en richtlijnen maar de vrijheid te zoeken in de (tussen)ruimte. Want ‘wat staat er nu echt?’, ‘waar moeten en willen we nu echt aan voldoen, naar leven/ werken en vastleggen?’en ‘wat is ontstaan vanuit interpretatie of gemak en legt ons aan onnodige banden?’. Want het kan jou of je bedrijf ook onnodig beperken. Vooral als het rigide (leef)regels zijn geworden waarvan je niet meer af wil wijken zonder je af te vragen of ze nog dienen.

En als ik heel eerlijk ben, daar leek het bij mij dus ook wel op. Want voor de kwaliteit van mijn leven maakt het toch echt niet uit waar de glazen, pannen of potjes staan. Dus ik heb het omgedraaid! Als nu een ander glas in de kast staat dan hoe ik het ooit bedoeld heb, kan ik weer glimlachen en denken:  ‘Hé wat lief, mijn lief heeft de vaatwasser uitgeruimd!’ En de steen? Die draag ik nog steeds bij me, als talisman :-).

 

You may also like...

1 Response

  1. Sindy schreef:

    Prachtig geschreven Mirtel !
    Mooie metaforen en inzichten. Je speciale steen die net als in je echte leven geen scherpe kantjes meer kent. En fijn dat je lief de ruimte krijgt om zijn steentje bij te dragen…
    Fijne zondag samen, tot gauw..
    Sindy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *