Van ik- naar wij-leiderschap, de wereldvereniging

Het leven daagt me uit. Voortdurend.
Alleen soms zijn er van die periodes dat je het gevoel hebt dat deze tijd meer van betekenis gaat zijn dan andere periodes. Ik voel het sinds kort weer stromen en gieren. En merk tegelijkertijd, afleidingen liggen op de loer. Het lijkt alsof het universum me wil testen. Ben je gefocust? Wat is je echte verlangen? Durf je het echt aan? Welke keuze maak je?

In 2000 was mijn eerste grote kantelpunt. Verplicht.
Opgebrand daagde het leven me uit tot zelfonderzoek. Onderzoek naar wie ‘ik’ was in het geheel van (on)bewust meegekregen boodschappen en situaties van buitenaf. Het beroep van hulpverlener was mijn identiteit. In al mijn acties en reacties was ik alert en dienend in het (mogelijke) normen-en waardenkader en of de (re)actie van de ander. De paradox was dat dit uitgangspunt van dienen, er niet toe leidde dat ik ook echt dienend was. Omdat leven vanuit een opgelegd idee hoe het leven zou moeten zijn, energievretend was en zorgde voor tegenstrijdig voelen en handelen naar mezelf en naar de buitenwereld. Ik leerde in de jaren daarna steeds beter om de dingen die ik deed ook te doen vanuit een volmondig intern gevoel van ‘JA, ik wil’, of anders ‘Nee’ te zeggen. Waarbij dat willen ook kan betekenen dat ik JA zeg om iemand anders een plezier te doen. Doordat de intentie anders is, voelt het anders. Ik ‘moet’ niet meer, ik wil het.

Ik-leid mijn keuzes.
Zo zei ik in 2011 volmondig ‘JA’ tegen mijn eigen bedrijf als enige inkomstenbron, ondanks dat ik geen reserves op de bank had staan en wel de kostwinner van ons gezin was. 2011 was daarmee het tweede grote kantelpunt. Nog steeds kan ik bijna met bewondering naar mijn eigen keuze van destijds kijken. Geen moment van twijfel of angst. Alleen vertrouwen om de sprong te wagen. In 2013 was door deze ‘JA’ de geboorte van mijn boek “Noten gekraakt’ en in 2014 het podium ‘Deel Je Verhaal’. Deel Je Verhaal ontwikkelde zich naar een mooi concept. En ondertussen ontwikkelde ook mijn bedrijf zich, of misschien kan ik beter zeggen, ontwikkelde ik me in mijn bedrijf; steeds meer kwam de focus en expertise op het begeleiden van veranderprocessen. Ik bepaal waar ik op inga, wat ik aanneem of niet en hoe ik het doe. Opdrachten komen vanzelf, volgen elkaar op.

En zei ik volmondig JA, ik wil! tegen Erwin 
Wie gaat er nog trouwen in deze tijd? Wij dus! Dit kon alleen doordat ik los was gekomen van het beeld dat ik mijn ‘eigenheid’ zou verliezen bij trouwen of bij het aannemen van iemands naam. Dus trad ik met Erwin in het huwelijk en zei volmondig ‘JA, ik wil!, in bijzijn van vele vrienden waar we ook echt voor kiezen. Life is better together’, echt! Maar er gebeurde meer. Erwin ging door zijn rug. Een paar weken voor het huwelijk. Natuurlijk zeer vervelend voor hem. Maar aangezien deze blog even over mij gaat… het had ook behoorlijk impact op mij, samenlevend met elkaar moest ik het even grotendeels alleen doen, ook betreft het regelen van de laatste loodjes. En ook nu rij ik hem nog steeds overal naar toe, zorg nog steeds grotendeels voor het huis, boodschappen, koken, hond, huishouden etc. Want het herstel gaat langzaam. En ik moet zeggen dat mijn ‘JA, ik wil’ .. deze last gezamenlijk dragen, niet altijd even ‘vrij van keuze’ voelt. Mijn werkagenda vraagt aanpassing daar waar het kan. En ik had het al druk. Nu had ik helemaal nauwelijks meer tijd om stil te staan, echt stil te staan…. Alleen het gevoel van ‘dit trek ik niet’ stak met momenten de kop op en sprak ik ook wel eens uit.

Als de druk wordt opgevoerd
En zoals zo vaak zijn stressfactoren die van buitenaf komen, en waar je geen invloed op heb of van weg kunt lopen, soms de beste zegeningen. Voor Erwin heb ik in liefde gekozen. Dus ook dat zaken nu grotendeels op mijn schouder terechtkomen, verandert hier niks aan. JA, ik wil! De druk die groter werd. Het vroeg verplichte begrenzing … het vroeg dat ik moest durven zeggen dat ik me niet altijd in alle bochten kan en wil wringen. ‘Ik ben wat later’, ‘Wil je iemand anders regelen’, ‘We halen een frietje’, ‘Dan ligt er maar wat meer zooi’. En het vroeg ook begrenzing in mijn werk: ‘Nee, ik kan nu niet alles doen’. Het hoort er allemaal bij. En vrienden en familie belasten we zoveel mogelijk met mate. Als het veel langer zou duren misschien wel meer. En misschien ook maar goed. Want juist deze verzwaring op mijn schouders liet me misschien pas echt opnieuw stilstaan bij de vraag wat wil ik echt?

Wat verlang ik echt?
Of het nu gaat om thuis, Deel Je Verhaal of mijn werkactiviteiten. Het heeft ‘ik-leiderschap’ nodig gehad om hier te komen. Echter, wederom paradoxaal, gaat het in al deze zaken helemaal niet om ‘ik’ maar om ‘wij’. Zonder Erwin en mijn kinderen, geen fijn thuis. Zonder vrienden geen gedragen last. Zonder het team geen podium. Zonder samenwerking van betrokkenen in de processen die ik begeleid, geen resultaat. Want juist door de liefde, kennis en ervaring van het collectief komen we verder. Oftewel, zonder wij, geen ik. En dan bedoel ik niet zomaar een ‘wij’. Koning Arthur gebruikte een ronde tafel om Engeland te verenigen. Vanuit het idee dat iedereen gelijk is. Dit gedachtegoed voel ik in mijn hart. En pas ik ook zoveel mogelijk toe.

Wij-leiderschap – de wereld verenigd
Dus juist doordat de druk meer werd opgevoerd, werd duidelijker voor me dat ik iets moest veranderen. Wat was nu echt mijn verlangen? Waar wrong het nu echt? Ik wist dat ik voor het echte antwoord hulp nodig had. Mijn eigen ‘uitvluchten’ kennende, dit kon ik niet alleen. De juiste mensen kruisen altijd je pad, in dit geval Nicole Pol van Sprookjesbranding – Creëer met communicatie jouw sprookjesmerk. In de eerste sessies bespraken we hoe mooi ik het zou vinden als ik aan een betere wereld kan bijdragen. Als we voorbij onze hokjes kunnen gaan, ervaren dat de ander niet zo anders is en anderzijds ervaren dat onze verschillen juist belangrijk zijn om te omarmen. En in dit prille begin, drong het pas echt tot me door: mijn echte ambitie? Ik wil bijdragen aan het verenigen van de wereld…..

Doe jij mee? Een wereld in vereniging?
Een hoge ambitie, dat besef ik. Het volgende kantelpunt is hiermee voor mij een feit. Ik kan niet zeggen zonder angst, wel zeker zonder twijfel. Graag wil ik wederom de sprong wagen En zoals dat gaat als je keuzes maakt. Ook het universum lijkt je dan meteen te testen. Mooie fulltime banen komen op mijn pad via recruiters. En natuurlijk, niet meteen het kind met het badwater weggooien, dat is ook niet mijn plan. Dus opdrachten zijn prima maar niet zoveel dat er geen ruimte is voor mijn hogere plan. Weg met werken aan mijn missie in de marge. Weg met de afleidingen. Mijn hart zegt focus gevraagd. En het besef, dit kan ik niet alleen. Ik zeg ‘JA, ik wil!’ En jij? Doe jij mee?

Foto: Jos Reinders

You may also like...

2 Responses

  1. Ank schreef:

    Lieve Mirtel, wat ben je toch een mooi en boeiend mens! Ik bewonder je lef en energie.
    Je hebt voor veel mensen de wereld al beter gemaakt, denk ik.
    Hoop je nog eens te spreken.
    Liefs Ank

    • Mirtel schreef:

      Dag Ank,
      Dankjewel. *bloos
      Mooie mensen ontmoeten mooie mensen 🙂
      Wie weet inderdaad zien we elkaar ergens en dan drinken we er eentje!
      Liefs, Mirtel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *