Nothing compares to you

21 september, alweer 2 weken geleden, hielden we ons trouwfeest in Ciao Mimi.
We waren er niet meer geweest maar hadden een cadeaubon van het restaurant zelf als cadeau gekregen. Als trouwe fans leverden we die al snel weer in. Na een hartelijk ontvangst, zoals altijd, werden we verrast met een heerlijk 5-gangen diner en verrukkelijke wijn. We bespraken nog eens een keer hoe geweldig we die dag en het feest hadden gevonden. Dat alles klopte: het weer, het eten, de muziek en vooral de mensen.

Voor de ceremonie eerder die dag had ik eigenlijk aangegeven dat ik graag een brief die mijn vader ooit voor mij had geschreven, voorgelezen wilde hebben. Miscommunicatie daarna via mail zorgde ervoor dat niet de brief zelf maar een interpretatie van de tekst en specifieke woorden in de speech van de trouwambtenaar terecht kwamen. Nog altijd mooi maar ergens diep van binnen was er even een gevoel van teleurstelling. Was ik nu maar duidelijker geweest. Anderzijds geloof ik altijd dat zaken lopen zoals ze moeten lopen. De brief was voor mij bedoeld, toen ik 18 jaar was. Het was wellicht niet het juiste moment.

Gezien de rug van Erwin konden we echter niet te lang blijven hangen.
Als we de deur naar buiten openmaken, hoor ik het nummer van Cinead O’Conner uit de straatboxen komen: Nothing compares 2U. Ik voel tranen opwellen. Ik zie mijzelf en mijn vader weer voor de tv zitten. De clip komt op TV, Cinead O’Conner haar gezicht vol in beeld, over haar wang een traan. Ik vertel mijn vader over hoe mooi ik dit nummer vind. Later kom ik erachter dat mijn vader dit moment in een gedicht heeft verwerkt.

Hij liet zijn gedichten nooit lezen. Maar ik wist dat er een kladblok in de lade lag van de salontafel in de woonkamer waar ook zijn stoel stond. In de nachtelijke uurtjes schreef hij bladzijden vol. Als mijn ouders er niet waren, dook ik soms heimelijk in deze lade, in zijn kladblok, op zoek naar nieuwe gedichten. Toen ik dit gedicht tegenkwam:

Nothing compares 2 U
Moet je eens horen, papa
We zitten samen op de bank
Mijn dochter en ik
Het komt minder voor
Kinderen worden immers groot
Zij luistert, kijkt en geniet
Het is haar favoriete thans
Moet je opletten meteen
Dat vind ik toch zo mooi
Zij heeft gelijk, een mooie traan
Ondanks commercie en berekening
En zacht kijk ik naar ’t beeld
Mijn ongehuilde tranen onzichtbaar
Voor haar wegglijdende jeugd
Verdriet op afstand
Onwetend en ongeweten

Ton (mijn vader)

Nothing compares to you. Inderdaad, papa. Ik heb je gemist op mijn eerste bruiloft. Toch was je volop aanwezig. Daar hoefde de tekst die ik had uitgezocht ook eigenlijk helemaal niet bij. Je leeft in me, elke dag. Life is better together en nothing compares to you, en ook die laatste geldt voor iedereen. X

 

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *