I know I’m where I belong

Ik geloof niet dat het ooit al een keer zo lang heeft geduurd voordat ik weer toekwam aan het schrijven van een blog. Wat is er veel gebeurd… wat gebeurt er veel…

Tijdens de laatste blog vroeg ik me af of het universum me een cadeautje gaf. Dat gevoel heb ik nog steeds. Mijn leven is 180 graden veranderd en het voelt goed, terwijl het al goed voelde.

In eerste instantie zou ik op zoek gaan naar een woning. Totdat bleek dat Alfons, de vader van mijn kinderen, niet in ons huis kon blijven wonen omdat de bank mij geen toestemming gaf om het te verhuren aan hem. Onze gemeente ken geen urgentiebeleid dus de verwachting was dat dit wel even kon duren. Echter nog geen 2,5 week na inschrijving werd hem een geweldige woning aangeboden. Alles erop en eraan, mooie ruimtes, mooi uitzicht en een hele fijne sfeer. Vanaf begin april wonen onze kinderen in twee huizen.

Als ik vraag aan onze kinderen wat ze hiervan vinden, dan zeggen ze ‘vreemd’. Als ik vraag of ze verdrietig zijn, dan zeggen ze beiden ‘nee’. Ze vinden het vooral nog vreemd om in twee huizen te wonen maar ze voelen dat houden van voorbij de voordeur gaat. Dat je als ouders niet altijd fysiek bij elkaar hoeft te zijn om als kind te weten dat het goed zit, dat de ander van je houdt. En het contact tussen Alfons en mij is ook goed. Alleen dit vind ik al een cadeau van het universum. Dat een scheiding na 22 jaar zo goed kan gaan. Dat het goed voelt, voor alle partijen. Dat er nog steeds liefde voelbaar is, alleen anders vormgegeven.

Nu, een paar maanden later besef ik wel helemaal: het waren roerige tijden. Tijden waarin ik merkte hoe iedereen zijn eigen weg heeft. Maar ook tijden waarin ik zo duidelijk voelde wat mijn weg was, ongeacht de reacties van de omgeving. Tijdens de Deel Je Verhaal avond van 24 maart vertel ik over deze periode:

Als ik dit schrijf, zit ik alleen in mijn woonkamer, in mijn huis, met uitzicht op een geweldige tuin, ik ben in alle opzichten thuis.

There’s something happening here
There’s something here that I just can’t explain
I know I’m where I belong
Deep down inside I am no longer lost
(Snow Patrol)

 

Ps. Dacht ik na het gebeuren in januari voor de rest van mijn leven vrijgezel te blijven … nog geen twee maanden later kwam er een nieuwe liefde op mijn pad. Maar daarover een volgende keer 🙂

You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *