Het leven brengt altijd gevaar met zich mee

Drugslab ontmanteld
We hebben een rare dag achter de rug … Achter de schoenmakerij van mijn lief is gisteren een drugslab ontmanteld. We roken de laatste tijd een hele nare lucht maar hadden geen idee wat er speelde. Mijn lief sprak de eigenaar van het pand aan op de geur maar die haalde zijn schouders op, hij wist niet wat het was. Doordat de geur niet constant zo penetrant aanwezig was, ebde het gevoel om er iets mee te doen weg. De laatste dagen was de geur echter in alle hevigheid terug. Klanten spraken mijn lief erop aan. Ook hij kon alleen zijn schouders ophalen. Mijn lief zou de eigenaar er weer op aanspreken de eerstvolgende keer en het voorstel doen om de gemeente in te schakelen in verband met stankoverlast.

Explosiegevaar
Daar kreeg mijn lief niet de kans toe. Gistermiddag om 13.00 wemelde het opeens van de politie op het pleintje bij de schoenmakerij. De zaak moest sluiten en ook wij werden verzocht het terrein zo spoedig mogelijk te verlaten vanwege explosiegevaar . We plaatsten vlak daarna een bericht op Facebook zodat de klanten op de hoogte waren van de vervroegde sluiting en gaven aan dat we hoopten dat de zaak vandaag weer open kon. Een kort bericht dat weinig weergaf van ons gevoel.

Gezondheid
Want eenmaal thuis op de bank gierde de adrenaline door ons lijf. Enerzijds geeft het rust dat er een oorzaak voor de geur is gevonden. Anderzijds verhoogde het een bepaalde spanning. In welk gevaar had mijn lief de laatste tijd gewerkt? En niet alleen voor hem, ook voor de buurt? Ik zoek op wat de gevaren zijn van een drugslab in een woonwijk. Je wordt er niet vrolijk van. Explosiegevaar, giftige chemische stoffen die zeer slecht zijn voor je gezondheid … eigenlijk willen we er niet teveel van weten, want het is niet terug te draaien.

Generaliseren
Gedachten als: ‘In wat voor wereld leven we dat mensen zo zonder geweten hun medemens durven bloot te stellen aan deze gevaren? Mensen zijn alleen maar uit op eigen gewin, op geld etc.”, zijn ook mij niet vreemd op dit moment. Als zoiets onder je neus gebeurt, ben je geneigd dat dit je beeld van de wereld gaat bepalen. Ik voel het risico om de wereld, die ik als veilig acht, met andere ogen te gaan bekijken. Ik voel het risico om het gedrag van enkelen, te generaliseren naar de hele mensheid.

Zorgen om de wereld
Alsof het zo moet zijn, lees ik vandaag een artikel op Blendle.com (aanrader trouwens als je gericht actuele artikels wil lezen): ‘Mensen klagen steen en been, zijn bang voor vluchtelingen en maken zich zorgen om de wereld waarin hun kinderen opgroeien. Terwijl daar weinig reden voor is, stelt filosoof en publicist Ralf Bodelier (54).’ 

Verboden vrucht
Ik herken het gevoel. Dat heb ik geregeld bij het journaal. Ik word er niet vrolijk van. Een reden waarom ik steeds minder nieuws wil kijken. Want wat levert het me op? Er gebeurt zoveel moois maar daar wordt niet over bericht, denk ik dan. Of ben ik naïef? Wil ik niet zien waar ‘het naar toegaat met deze wereld?’. Stop ik mijn kop in het zand? Ik weet het niet. Maar de focus ligt wat mij betreft teveel op wat er misgaat in deze wereld. Goednieuws kranten/journaal blijken weinig animo te hebben. We hebben het blijkbaar nodig. Maar waarom? Om onszelf beter te voelen? Om het geluk te ervaren dat het ons niet overkomt? Of zijn we blijven hangen in het eten van de verboden vrucht? Willen we kost wat kost bevestigd worden dat we slecht zijn als mensheid?

Intrinsiek gevaar
Ik lees verder in het artikel van Bodelier: ‘ Mensen verliezen soms grip. Dát maakt ze bang’. “Harde cijfers tonen aan dat Nederland veiliger en gezonder is geworden. Maar we hebben er weinig oog voor…. Sterker nog, ons land is zo veilig geworden dat we nu zelfs 100 procent veiligheid verlangen. Het is een utopie natuurlijk. Het leven brengt altijd een intrinsiek gevaar met zich mee.’ 

Beter dan ooit
Mijn lief heeft blijkbaar naast een tikkende tijdbom gewerkt. Maar maakt dat ons leven in geheel onveilig of de mensheid slecht? Nee, natuurlijk niet. Zeker, heel even was onze directe omgeving iets minder veilig dan dat we dachten. En het zegt hooguit iets over de specifieke mensen die dit lab daar gevestigd hebben en dat zij zonder scrupules dit kunnen doen. Maar waar in de wereld is het leven zo fijn als hier? Waar wordt zoveel geld en spullen ingezameld in geval van nood als hier? Waar mogen we zo vrij onze mening uiten als hier? Waar zijn we zo vrij als hier?

Dus ik kan het alleen maar eens zijn met de uitspraak van Bodelier: ‘… laten we alsjeblieft voor ogen blijven houden dat wij het op alle fronten beter hebben dan ooit te voren.’ 

#lifeisbeautiful

Ps1. De schoenmakerij kon vandaag gelukkig gewoon weer open!

Ps2. Het hele artikel van Bodelier lezen? Zie: uitbarsting van veiligheid

 

 

You may also like...

2 Responses

  1. Ans schreef:

    Helemaal herkenbaar Mirtel!!
    Ik kijk trouw regelmatig naar het journaal om 20.00u om er vervolgens helemaal niks van mee te krijgen. Ik wil niet zien hoe mensen in een ver land lijden, kinderen de meest vreselijke dingen meemaken die niet eens in worden uit te drukken zijn. Ik wil ook niet weten hoe hooggeplaatste en gestudeerde mensen haast gewetenloos en doelbewust ziekte en narigheid in stand houden en daar nog grof geld aan verdienen ook.
    Ik wil ook niet lezen welke bezuinigingen er nu weer in gezondheidsland plaats gaan grijpen, en hoeveel hulpvragers weer in de kou blijven staan, letterlijk.
    Ik weet dat wel, ik weet het allemaal, maar ik weiger om er energie aan te geven door ernaar te kijken, te luisteren, te lezen.
    En nee, ik duw mijn hoofd niet in het zand, maar ook niet in een strop.
    Op mijn eigen specifieke manier zorg ik in mijn hart, in mijn directe omgeving en in mijn leven voor liefdevolle ontmoetingen met iedereen die mijn pad kruist. Oh, ik zeker nu en dan eens een vloek laten horen en iemand naar een andere plek wensen, en dat mag van mezelf!!
    En weet je wat?
    Dat brengt zoveel rust, daar kan ik af en toe zomaar opeens dankbaar voor zijn. Dat ik niet meer HOEF te oordelen, niet meer een mening MOET hebben om mijn status te onderschrijven, jong wat is dat lekker!
    Is dat leeftijd? Nee, das groei!
    Ik ben er voor wie mij wil ontmoeten, en dat is voldoende.
    Lieve groet van Ans, en tot kijk weer!

    • Mirtel schreef:

      He lieve Ans, dank voor je reactie! Mooi gezegd. Inderdaad, ik probeer ook zo liefdevol en behulpzaam mogelijk te zijn in mijn omgeving (zonder mezelf te verliezen), zoveel mogelijk zonder oordeel of idee hebbende dat mijn mening leidend moet zijn. En inderdaad, zelfs steeds vaker meningloos… Zoveel moois in de dagelijkse ontmoetingen! Inderdaad tot kijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *